همکارام فک میکنن آدم شنگولیم (البته بجز روزایی که سگ میشمو بنده خداها جرات نمیکنن اصلا بام حرف بزنن).

"با لبخند وارد شو"    این شعار منه ،بجز روزای فاجعه که خب دیگه دس خودم نیس.

اما نه اینکه من همیشه خوشم، نه! میخوام بخندم!! حتی اگه داغونم.

هر روز صب تو آینه ی آسانسور شرکت، یه لبخند زورکی میزنمو به زور چند لحظه نیگرش میدارم تا برسم بالا، تا وقتی همکارم در رو واز میکنه منو با لبخند ببینه!

تو این دوره زمونه که همه دارن داغون میشن، نمیخوام قیافه زار من حالشونو بدتر کنه!

بقول یه بنده خدا:

" خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است    

کارم از گریه گذشتست بدان میخندم"

 

                   "الی"