همیشه پیش خودم فکر میکردم چرا دخترایی که الن و بلن(از نظر من) همه دوسشون دارن و همه می خوانشون و زود ازدواج میکنن. اما دخترایی مثله ، خودمو نمیگم؛ دوستامو میگم؛ بچه های سر براه و واقعا خوبی هستن ، اخلاقای محشری دارن ، دخترای نجیبی هستن؛ چرا هیشکی دوسشون نداره ؟! چرا هنوز مجردن؟! نکنه اینا یه عیبی تو کارشون هست. آخه مشکل چیه؟!

تا اینکه این مطلبو تو وب یکی از دوستان دیدم. خیلی برام جالب بود:

  "دخترهای خوب مثل سیب های روی درخت هستند...

بهترین هایشان در بالاترین نقطه درخت قرار دارند!

پسرها نمی خواهند به بهترین ها برسند چون می ترسند سقوط کنند و زخمی بشوند، بنابراین به سیب های پوسیده روی زمین که خوب نیستند اما به دست آوردنشان آسان است اکتفا می کنند...

سیب های بالای درخت فکر می کنند مشکل از آنهاست در حالی که آنها فوق العاده اند . .... آنها فقط باید منتظر آمدن پسری بمانند که آن قدر شجاع باشد که بتواند از درخت بالا بیاید!!!"

پس جریان اینه که :

آقا کبوتر با کبوتر باز با باز...

هر کی هرچی لایقشه همون گیرش میاد.

 

                                              "الی"